3 listopada 1941 roku w getcie w Kotkiszkach koło Łoździejów w Okręgu Wileńskim policja litewska pod nadzorem Niemców przeprowadziła zbiorową egzekucję, w której zginęło 1535 żydowskich mężczyzn, kobiet i dzieci.
Do egzekucji przygotowano się kilka dni wcześniej. 30 października 1941 r. getto zostało zamknięte. W tym dniu nie wysłano do pracy żadnego z komand roboczych. Po pewnym czasie Żydzi z przerażeniem dostrzegli Litwinów idących ze szpadlami w stronę pobliskiego lasu. Poproszony o wyjaśnienia komendant policji miał odpowiedzieć, że robotnicy kopią zbiorowe mogiły, a Żydom pozostało już tylko kilka dni życia. Pomimo kordonu strażników pilnujących getta wiele osób próbowało uciekać, jednak uciekinierzy zostali pojmani. Część z nich zginęła w czasie obławy, a innych – w tym rannych – z powrotem przywieziono do Kotkiszek.
3 listopada 1941 r. strażnicy przystąpili do wypędzania ludzi z baraków. Nagie ofiary prowadzono około 300 metrów poza getto nad uprzednio wykopane zbiorowe mogiły i tam rozstrzeliwano. Bezpośrednimi wykonawcami egzekucji byli litewscy policjanci. Niemcy jedynie nadzorowali akcję. W tym dniu zgładzono 1535 osób. Ofiary pochowano w masowych grobach w miejscu egzekucji. Z getta w Kotkiszkach uratowało się zaledwie kilka osób: Rywka Gersztejn Michnowska, Zeew Michnowski, Dow Zew, Miriam i Gita Kulejskie, Bat-Szewa Koifman, Chmilowski i Gedalia Kohen.
Po zakończeniu działań wojennych nieliczni ocaleni z Zagłady Żydzi z Łoździejów i innych miasteczek regionu wznieśli pomnik nad zbiorową mogiłą w Kotkiszkach. W 1991 r. odsłonięto nowy pomnik z napisem w językach litewskim i jidysz: „W tym miejscu hitlerowscy mordercy i ich miejscowi pomocnicy zgładzili 3 listopada 1941 r. 1535 Żydów z okręgu Łoździeje: mężczyzn, kobiety i dzieci”. Źródło: Wirtualny Sztetl
Do egzekucji przygotowano się kilka dni wcześniej. 30 października 1941 r. getto zostało zamknięte. W tym dniu nie wysłano do pracy żadnego z komand roboczych. Po pewnym czasie Żydzi z przerażeniem dostrzegli Litwinów idących ze szpadlami w stronę pobliskiego lasu. Poproszony o wyjaśnienia komendant policji miał odpowiedzieć, że robotnicy kopią zbiorowe mogiły, a Żydom pozostało już tylko kilka dni życia. Pomimo kordonu strażników pilnujących getta wiele osób próbowało uciekać, jednak uciekinierzy zostali pojmani. Część z nich zginęła w czasie obławy, a innych – w tym rannych – z powrotem przywieziono do Kotkiszek.
3 listopada 1941 r. strażnicy przystąpili do wypędzania ludzi z baraków. Nagie ofiary prowadzono około 300 metrów poza getto nad uprzednio wykopane zbiorowe mogiły i tam rozstrzeliwano. Bezpośrednimi wykonawcami egzekucji byli litewscy policjanci. Niemcy jedynie nadzorowali akcję. W tym dniu zgładzono 1535 osób. Ofiary pochowano w masowych grobach w miejscu egzekucji. Z getta w Kotkiszkach uratowało się zaledwie kilka osób: Rywka Gersztejn Michnowska, Zeew Michnowski, Dow Zew, Miriam i Gita Kulejskie, Bat-Szewa Koifman, Chmilowski i Gedalia Kohen.
Po zakończeniu działań wojennych nieliczni ocaleni z Zagłady Żydzi z Łoździejów i innych miasteczek regionu wznieśli pomnik nad zbiorową mogiłą w Kotkiszkach. W 1991 r. odsłonięto nowy pomnik z napisem w językach litewskim i jidysz: „W tym miejscu hitlerowscy mordercy i ich miejscowi pomocnicy zgładzili 3 listopada 1941 r. 1535 Żydów z okręgu Łoździeje: mężczyzn, kobiety i dzieci”. Źródło: Wirtualny Sztetl